zondag 14 februari 2016
VOGELTJES VOEREN
Elke dag vanaf eind september voer ik mijn vriendjes en vriendinnetjes. Het hele voorjaar en ook nog in de zomer vrolijken ze mij op met hun uitbundig gezang. Natuurlijk weet ik wel dat ze dat niet echt voor mij doen, maar het voelt wel zo. Daarnaast bied ik ze gelegenheid een gezinnetje te stichten. Soms in een nestkastje, soms in de heg, tussen de klimop of in de taxus. Het komt voor dat in elk van deze plekken een nestje wordt gebouwd, steeds door een andere soort. Deze week kwam er een heel ander individu langs om een maaltje te halen. Toen ik om de hoek de tuin in liep vloog er een sperwer vlak over mijn hoofd. Toen ik hem nakeek zag ik dat hij, het was een man, een klein vogeltje in zijn poot had. Toch niet mijn............Ja hoor, sindsdien zie ik mijn glanskop niet meer. Wel verdorie ik voer de vogeltjes en geen vogeltjes!! Drie dagen achtereen kwam hij terug, ging op de paal boven de voedertafel zitten met zijn rug naar de tuin. Telkens keek hij om over de rechter schouder dan weer over de linker. De andere bezoekers lieten zich nog sporadisch zien en als er al een paar langs kwamen, dan was het vluchtig en gejaagd. Gelukkig heb ik hem na die drie dagen niet meer gezien en de voerplek wordt weer overspoeld door een grote groep kepen en andere zangertjes.
vrijdag 5 februari 2016
TOESCHOUWER
Geregeld komt er een eekhoren
op het vogelvoer af in mijn tuin. Er zijn voldoende pinda's en zonnebloem pitten. Het speciale eekhorentjes voederhuisje werd vorig jaar slechts sporadisch bezocht. Dit jaar heb ik het glaasje er voor weggehaald. Dat heb ik vooral gedaan om te voorkomen dat de mezen gefrustreerd raken doordat ze het voer wel zien liggen maar er niet bij kunnen. De eekhoren had het ook gelijk door en huppekee in no time was het bakje leeg. eerst dacht ik dat het was leeg gesnoept door de grote groep kepen die geregeld langs komen. maar vanmorgen zag ik een pluimstaart uit het bakje hangen. Het pakte een pit ging zitten en peuzelde het op dan weer een en weer een en zo maar door, leuk om vanaf de bank met een kop koffie in de hand van te genieten. Plots kwam er nog eentje aan gekropen door de klimop. Vorige keren ontstond er dan een kort handgemeen waarbij er eentje vandoor ging, de looser.
Deze keer gebeurde dat niet. De nieuw aangekomene bleef op geringe afstand, een beetje verscholen tussen de takken en de klimop zitten kijken, het kopje een beetje naar beneden gebogen. Alsof het wou zeggen, eet maar rustig door ik kom je niet storen. Uiteindelijk het buikje vol, sprong het via een tak op het dak van de garage en werd op een meter afstand direct gevolgd door nummer twee. Het had nog geen hap gegeten. Daar was daar blijkbaar ook niet voor gekomen. Toen dacht ik het voorjaar nadert, zou het een meneertje eekhoren zijn, op vrijersvoeten? Samen keken ze vanaf de nok van het schuurtje nog even om en verdwenen in de meer dan honderd jaar oude eik uit het zicht.
maandag 1 februari 2016
LIEFDES BEESTJES
Als ik in bed lig ben ik nooit alleen, zeker niet als ik lig te lezen met de bureaulamp aan. Door de warmte en door het licht worden beestjes wakker. 's Zomers zijn het over het algemeen geen echte lieverdjes die met hoog zoemgeluid mij uit de slaap houden en als ik uitgeput in slaap val zich tot barstens toe vol zuigen met mijn bloed. Maar nu is het anders, ik hoor ze amper als ze rondvliegen. Ik hoor ze tikken tegen de lamp, waarna ze op mijn bed of boek vallen. Ze zijn klein en lief, daarom heten ze ook lieveheersbeestjes denk ik. Wat er nu kruipt en vliegt zou eigenlijk liefde-heerst-beestje moeten heten. Ze zien er ook zo uit met hun mooie glanzend roze gekleurde dekschildjes met daarop wat donkere vlekjes. In de ochtend, als ik het slaapkamer raam open zet, zie ik dat ze zich in de sponning hebben verstopt. Voorzichtig zet ik ze dan in een hoekje in de vensterbank en hoop dat ze niet wegvliegen. Maar gelukkig, 's avonds kruipt er weer eentje over de rand van het nachtkastje. Ook deze nacht word ik weer omringd met liefde.
| Vloeivleklieveheersbeestje |
zondag 7 juni 2015
ALIENS IN DE DORDOGNE
| man Empusa |
Zo struinden we op een zekere dag over een steile helling met vervallen terrassen met een aan de natuur overgelaten lavendel kwekerij. Het is verbazing wekkend te zien wat voor een rijke natuur zich daar had ontwikkeld aan planten en insecten. Vlinders, werkelijk overal vlinders en bijen en mieren en.........ach te veel om op te noemen.
Zo ontdekte het alziend oog van mijn vriendin een vreemd wezen tussen de begroeiing. Het schommelde wat heen en weer hangend aan een grasspriet. Wat een vreemd wezen, twee lange veerachtige sprieten op zijn kop, twee gedoornde voorpoten en een achterlijf bedekt door helder groene vleugels. Het was ons duidelijk, het was een bidsprinkhaan, maar wat een bijzonder beest! Nog nooit hadden we zoiets gezien. In de caravan het Franse insecten boek open geslagen en daarin vonden we de naam van deze op een alien gelijkend beest. Het was het mannetje van de Empusa pennata.
| vrouw Empusa |
zondag 26 april 2015
HONGER EN DORST
Het was veertien april, ik lag in mijn tuintje en sliep..... niet. Nee ik lag languit in het gras naast mijn vijvertje. De salamanders van de vorige blog hadden het druk tussen de waterplanten. Schaatsenrijders schoven onrustig heen en weer op het wateroppervlak zoekend naar een lekker hapje. Verscholen tussen de oeverplanten lagen enkele groene kikkers te loeren naar vliegende hapjes. Vlak naast deze groene monsters landde een Gehakkelde aurelia. Of de kikkers hadden al genoeg gegeten of ze waren te lui, want ze bleven zitten waar ze zaten en het enige wat bewoog was hun keel en af en toe een knipoog.
Overal aan de boorden van het vijvertje zoemde het van de bijen onbevreesd voor de grote groene kikkerbeesten. Of wisten ze dat die vandaag een marge dag hadden? Tientallen kropen langs de waterrand door het mos staken hun zuigsnuit tussen de mosplantjes en zogen op die manier het water op. Mij traag bewegend en heel voorzichtig heb ik mijn camera gericht op al dat gedoe en het in een SD kaartje gestopt. En er nu een blogje van gemaakt.
woensdag 15 april 2015
LENTE LIEFDE
De groene kikkers in mijn vijvertje waren ontwaakt en zaten in het mos op de oever te loeren naar insekten. Tijd om de vijver wat op te schonen dacht ik enkele dagen geleden. Al bij de eerste grote schep dode planten en ingewaaide bladeren zag ik dat ook de salamanders wakker waren geworden. Uit de troep die ik op het gazon had gelegd kroop een dametje met een dikke bolle buik.
Gelukkig net op tijd met de schoonmaak aktie, want vandaag was het een drukte van belang. Er vertoeven een flink aantal Kleine watersalamanders in mijn tuin en vijvertjes. Tussen het puntkroos en de andere waterplanten kropen een aantal vrouwtjes rond,
gevolgd door een of meerdere op seks beluste heren. Zodra het vrouwtje een plekje had gevonden om even rustig te zitten, kwam er al snel zo'n man aan gezwommen en trachtte haar te imponeren met de prachtig gekleurde vlag aan zijn staart. Als je dan ook nog het geluk hebt om te zien dat er eitjes worden gelegd tijdens een liefdevolle omstrengeling, ja dan is mijn dag weer helemaal toppie.
Helaas deden ze dat op een plek waar ik ze niet kon fotograferen. Ze zullen wel gedacht hebben, dat hoeft van ons nou ik weer niet allemaal op internet.
Zeer tegen zijn zin heb ik er even een man uit gevist voor een korte fotosessie. Wat een prachtige kleuren, dat blauwe en het oranje met zwarte blokpatroon. En dan die prachtige oranje buik met donkere vlekjes. Daar zal je als salamanderdame toch smoorverliefd op worden?
vrijdag 3 april 2015
LENTE, PASEN EN KERST.
Ondanks de regen en de storm komt de lente er aan. Overal gaan bloemen bloeien in tuinen, bossen en velden. Knoppen aan bomen zwellen en barsten open. Zo ook de bijna zwarte driehoeks knoppen van de Es. Als de zwarte schubben opzij gedrongen worden komen de donkerpaarse nog gesloten helmdraden te voorschijn. Nog een enkele warme dag en ze springen open om hun stuifmeel mee te geven aan de wind.
Bezig zijnde in mijn tuin kom ik weer het Gestreepte nestzwammetje tegen, het zit er al vanaf de herfst vorig jaar. De 'eitjes' zien er wat gebleekt uit, zal ik ze een kleurtje geven zo vlak voor de paasdagen? Ach laat ook maar, gewoon naturel is ook goed. Al die geverfde eieren, wat een rare gewoonte eigenlijk, alsof er al niet kleur genoeg is in de lentetuin.
Tussen al dat vrolijke lentegedoe staan in mijn tuin nog aardig wat kerstrozen in bloei. De echte witte Helleborus niger naast licht- en donkerpaarse en bijna witte met spikkeltjes van de Helleborus orientalis zaailingen. Vlak in de buurt staat een groepje Narcissen, volgens mij is dat de echte paasbloem. Om niet helemaal de kluts kwijt te raken zitten de knopjes van de Pinksterbloem dankzij het vroege paasfeest gelukkig nog stijf dicht. Misschien kunnen we ze beter allemaal gewoon lentebloemen noemen.
Abonneren op:
Posts (Atom)