zondag 28 februari 2016

STRANDSPUL

Aan Neerlands kust spoelt van alles aan, mooie schelpjes, leuk zeewier, soms walvissen maar ook veel troep. Toch zijn daar soms best wel aardige plaatjes van te schieten, zoals kortgeleden op "mijn" Texel.
Op het strand bij de Slufter liggen
de resten van een bunker uit de
tweede wereld oorlog. De zee en
het schurende zand heeft de zachte
kalkzandsteen van een muurtje
afgesleten, het hardere cement vormt
richels, waardoor het lijkt alsof
er een trapje naar de hemel loopt.
 
een achteloos weggegooide plastic frisdrank fles, met condens druppels aan de binnenkant
 
Zou dit het enige zijn wat er van de United States over blijft?
 
Na gedane arbeid over boord gegooid. Op nog geen honderd meter liggen een tiental oranje en
groene rubberen werkhandschoenen. Hoeveel zouden er onder het zand of nog in zee liggen,
vraag ik me af.
 
om maar niet te spreken van de vele kilometers kunststoftrossen.
 
een gebroken plaat hout lavendelkleurig geverfd geeft een vreemd beeld
 
Gelukkig ligt er ook nog wat natuurlijks tussen, zoals een weggewaaide vogelveer
 

of een prachtig gekleurde zeepok, maar wel op een deel van een plastic krat............

maandag 22 februari 2016

WEER OP TEXEL



Een mens wil wel eens wat. Een van die dingen is TEXEL. Ik kan er niet genoeg van krijgen, het strand, de duinen en de bossen. Daar was het nu vooral ook om begonnen. In de bossen groeien op een aantal plekken sneeuwklokjes, niet zo hier en daar, maar hele tapijten. Ooit rond 1900 werden ze daar gekweekt en later door ene meneer Kikkert kwamen er nog meer. Deze man verzamelde ze in grote aantallen in Frankrijk uit het gebied rond de Loire. Ze groeiden prima in deze duinbosjes. Waren ze flink uitgegroeid dan werden ze gerooid en verkocht. Deze bosjes werden gepacht van Staatsbosbeheer. Toen echter deze bosjes een natuurlijk karakter moesten krijgen in de vorige eeuw, rooiden de kwekers alle bolletjes. Dat lukte natuurlijk niet voor honderd procent. Er bleven overal wel wat bolletjes achter en deze hebben zich nadien flink vermeerderd zodat we nu kunnen genieten van dit prachtige voorjaarsgebeuren. Tussen haakjes, behalve sneeuwklokjes werden er ook boshyacinten geteeld. Die bloeien wat later in het voorjaar, maar of ik er dan ook ben?

bezet met hele kleine ijskristalletjes
een heel bos vol klokjes

en dan ook nog een mooie blauwe
voorjaars lucht


en speenkruidjes met lichte rijp op de meeldraden
je zal het maar treffen!

zondag 14 februari 2016

VOGELTJES VOEREN

Elke dag vanaf eind september voer ik mijn vriendjes en vriendinnetjes. Het hele voorjaar en ook nog in de zomer vrolijken ze mij op met hun uitbundig gezang. Natuurlijk weet ik wel dat ze dat niet echt voor mij doen, maar het voelt wel zo. Daarnaast bied ik ze gelegenheid een gezinnetje te stichten. Soms in een nestkastje, soms in de heg, tussen de klimop of in de taxus. Het komt voor dat in elk van deze plekken een nestje wordt gebouwd, steeds door een andere soort. Deze week kwam er een  heel ander individu langs om een maaltje te halen. Toen ik om de hoek de tuin in liep vloog er een sperwer vlak over mijn hoofd. Toen ik hem nakeek zag ik dat hij, het was een man, een klein vogeltje in zijn poot had. Toch niet mijn............Ja hoor, sindsdien zie ik mijn glanskop niet meer. Wel verdorie ik voer de vogeltjes en geen vogeltjes!! Drie dagen achtereen kwam hij terug, ging op de paal boven de voedertafel zitten met zijn rug naar de tuin. Telkens keek hij om over de rechter schouder dan weer over de linker. De andere bezoekers lieten zich nog sporadisch zien en als er al een paar langs kwamen, dan was het vluchtig en gejaagd. Gelukkig heb ik hem na die drie dagen niet meer gezien en de voerplek wordt weer overspoeld door een grote groep kepen en andere zangertjes.

vrijdag 5 februari 2016

TOESCHOUWER


 Geregeld komt er een eekhoren
op het vogelvoer af in mijn tuin. Er zijn voldoende pinda's en zonnebloem pitten. Het speciale eekhorentjes voederhuisje werd vorig jaar slechts sporadisch bezocht. Dit jaar heb ik het glaasje er voor weggehaald. Dat heb ik vooral gedaan om te voorkomen dat de mezen gefrustreerd raken doordat ze het voer wel zien liggen maar er niet bij kunnen. De eekhoren had het ook gelijk door en huppekee in no time was het bakje leeg. eerst dacht ik dat het was leeg gesnoept door de grote groep kepen die geregeld langs komen. maar vanmorgen zag ik een pluimstaart uit het bakje hangen. Het pakte een pit ging zitten en peuzelde het op dan weer een en weer een en zo maar door, leuk om vanaf de bank met een kop koffie in de hand van te genieten. Plots kwam er nog eentje aan gekropen door de klimop. Vorige keren ontstond er dan een kort handgemeen waarbij er eentje vandoor ging, de looser. 
Deze keer gebeurde dat niet. De nieuw aangekomene bleef op geringe afstand, een beetje verscholen tussen de takken en de klimop zitten kijken, het kopje een beetje naar beneden gebogen. Alsof het wou zeggen, eet maar rustig door ik kom je niet storen. Uiteindelijk het buikje vol, sprong het via een tak op het dak van de garage en werd op een meter afstand direct gevolgd door nummer twee. Het had nog geen hap gegeten. Daar was daar blijkbaar ook niet voor gekomen. Toen dacht ik het voorjaar nadert, zou het een meneertje eekhoren zijn, op vrijersvoeten? Samen keken ze vanaf de nok van het schuurtje nog even om en verdwenen in de meer dan honderd jaar oude eik uit het zicht.  


maandag 1 februari 2016

LIEFDES BEESTJES

Als ik in bed lig ben ik nooit alleen, zeker niet als ik lig te lezen met de bureaulamp aan. Door de warmte en door het licht worden beestjes wakker. 's Zomers zijn het over het algemeen geen echte lieverdjes die met hoog zoemgeluid mij uit de slaap houden en als ik uitgeput in slaap val zich tot barstens toe vol zuigen met mijn bloed. Maar nu is het anders, ik hoor ze amper als ze rondvliegen. Ik hoor ze tikken tegen de lamp, waarna ze op mijn bed of boek vallen. Ze zijn klein en lief, daarom heten ze ook lieveheersbeestjes denk ik. Wat er nu kruipt en vliegt zou eigenlijk liefde-heerst-beestje moeten heten. Ze zien er ook zo uit met hun mooie glanzend roze gekleurde dekschildjes met daarop wat donkere vlekjes. In de ochtend, als ik het slaapkamer raam open zet, zie ik dat ze zich in de sponning hebben verstopt. Voorzichtig zet ik ze dan in een hoekje in de vensterbank en hoop dat ze niet wegvliegen. Maar gelukkig, 's avonds kruipt er weer eentje over de rand van het nachtkastje. Ook deze nacht word ik weer omringd met liefde. 
Vloeivleklieveheersbeestje
 
 

zondag 7 juni 2015

ALIENS IN DE DORDOGNE

man Empusa
 De Dordogne, een geliefd vakantie oord voor veel Nederlanders. Wij waren een aantal weken te gast in en heel klein dorpje met nog geen 200 inwoners. Het weer was goed er is in deze tijd veel te beleven zowel cultuur als natuur. Het gevolg: bergen foto's. Hiervan de komende tijd enkele leuke en wetenswaardige zaken.
Zo struinden we op een zekere dag over een steile helling met vervallen terrassen met een aan de natuur overgelaten lavendel kwekerij. Het is verbazing wekkend te zien wat voor een rijke natuur zich daar had ontwikkeld aan planten en insecten. Vlinders, werkelijk overal vlinders en bijen en mieren en.........ach te veel om op te noemen.


 
 
Zo ontdekte het alziend oog van mijn vriendin een vreemd wezen tussen de begroeiing. Het schommelde wat heen en weer hangend aan een grasspriet. Wat een vreemd wezen, twee lange veerachtige sprieten op zijn kop, twee gedoornde voorpoten en een achterlijf bedekt door helder groene vleugels. Het was ons duidelijk, het was een bidsprinkhaan, maar wat een bijzonder beest! Nog nooit hadden we zoiets gezien. In de caravan het Franse insecten boek open geslagen en daarin vonden we de naam van deze op een alien gelijkend beest. Het was het mannetje van de Empusa pennata.
 
 
 
vrouw Empusa
 Een aantal dagen later kwamen we ook nog een alien dame tegen. Toen ik haar wilde fotograferen sloeg ze regelmatig haar gedoornde grijpgrage voorpoten naar me uit. Voorzichtig heb ik haar beetgepakt, ze was hoogzwanger, en haar op de kiek gezet. Toen ik haar weer los liet na de fotosessie kon ze met haar dikke buik maar net een meter vliegen en verstopte zich voor zover mogelijk in de vegetatie. Een leuke waarneming en nu weet ik ook waar de filmmakers hun voorbeeld voor het maken van alienfilms vandaan gehaald hebben.




zondag 26 april 2015

HONGER EN DORST




Het was veertien april, ik lag in mijn tuintje en sliep..... niet. Nee ik lag languit in het gras naast mijn vijvertje. De salamanders van de vorige blog hadden het druk tussen de waterplanten. Schaatsenrijders schoven onrustig heen en weer op het wateroppervlak zoekend naar een lekker hapje. Verscholen tussen de oeverplanten lagen enkele groene kikkers te loeren naar vliegende hapjes. Vlak naast deze groene monsters landde een Gehakkelde aurelia. Of de kikkers hadden al genoeg gegeten of ze waren te lui, want ze bleven zitten waar ze zaten en het enige wat bewoog was hun keel en af en toe een knipoog.






Overal aan de boorden van het vijvertje zoemde het van de bijen onbevreesd voor de grote groene kikkerbeesten. Of wisten ze dat die vandaag een marge dag hadden? Tientallen kropen langs de waterrand door het mos staken hun zuigsnuit tussen de mosplantjes en zogen op die manier het water op. Mij traag bewegend en heel voorzichtig heb ik mijn camera gericht op al dat gedoe en het in een SD kaartje gestopt. En er nu een blogje van gemaakt.