Tijdens een weekje Schiermonnikoog kom je vaak ogen te kort. Het strand de duinen het wad overal bulkt het van de natuur. Na een dag op struintocht terug komen met honderden beelden op de SDHC is al heel gewoon. om nog maar te zwijgen over allerhande leuke natuurdingen die we tegenkomen en verzamelen. Vele mooie schelpen verdwijnen in de meegebrachte plastic zakken. Op een van de dagen maakten we een lange wandeling door de duinen en via het strand weer terug. Het waaide hard alles werd als het ware gezandstraald. Plots een kreet, STOP!! Bijna was ik op de eieren van een scholekster gestapt. Aan de luw zijde van een hoopje wier lagen drie gespikkelde eieren in het zand. Van iets van een nest was geen sprake, alleen het zilte zand. Heel in de verte keken twee scholeksters naar wat we aan het doen waren. Gauw weer door lopen was het beste. Eerst liepen de vogels steeds voor ons uit, tot een van de twee vond dat we ver genoeg bij het nest vandaan waren. Het vloog het met een grote boog om ons heen en ging weer op het nest zitten. De kop in de wind in het stuivende zand de eieren warm houdend rustig verder broedend alsof er niets aan de hand was.
In april waren we een week op het mooie eiland Texel. Een geslaagde week, het weer was goed en we deden vele leuke waarnemingen en leuke vondsten.
Natuurlijk veel gefotografeerd en vindsels meegenomen naar huis. Tegen het duin bij de Slufter lag een dikke laag aanspoeldsel daarin vonden we veel schelpjes van het muizenoortje, leuke zaadjes, stukjes hout en vele andere zaken. Zo ook cocons van een insect. De meeste waren stuk of er zat een gat in, een exemplaar echter leek helemaal intact en hebben het in een klein doorzichtig potje meegenomen. Thuis kwam het potje terecht op de vensterbank tussen wat andere dingetjes. Afgelopen weekend zag ik plots wat bewegen in dat potje, een grote sluipwesp was druk doende zijn vleugels op te pompen. Het was pas uitgeslopen en de nu lege cocon vertoonde een gat zoals we ze ook hadden gevonden op Texel. Een sluipwesp dus maar welk soort? Na wat gespeur en geblader in een aantal insecten boeken kwam het antwoord. Het was Enicospilus undulatus, een Nederlandse naam heb ik nog niet kunnen vinden. Het is een grote sluipwesp en meet van kop tot staart 2,5 cm. niet gevaarlijk voor de mens maar wel voor de rupsen van nachtvlinders uit de groep Noctuidae. Het vrouwtje legt haar eitje in een bijna volgroeide rups, na het verpoppen leeft de larve van de inhoud van de cocon en in plaats van een vlinder komt er zo'n grote geelbruine sluipwesp uit. Nu blijf ik dus zitten met de vraag, welke vlinder had er uit moeten komen? Nog maar eens goed rondneuzen op Texel en wat van deze cocons meenemen en hopen dat daar dan wel een nachtvlinder uit komt!
Donderdag, een prachtige dag, zon en een maximum temperatuur van 20 graden! Dan blijf je niet binnen zitten! Iets te eten en te drinken bij elkaar gezocht, camera en kijker mee en op naar de staatsbossen bij Gieten. We maken een mooie wandeling door verschillende bostypen, beuken-, sparren-, gemengd- en natuurbos. Als eerste zien we een Zwarte mees waarna nog vele andere vogels worden waargenomen. De Larix vertoont al mooie fris groene toefjes net als de meidoorn en de vogelkers. Krentenstruiken staan op het punt hun bloesem ten toon te spreiden. In een perceel waar veel Amerikaanse eiken staan groeit een Trosvlier ( Sambucus racemosa ). Hij valt op door zijn donkerpurper gekleurd jonge loof. Wat hogerop aan de takken staan trosjes kleine groene bloemknopjes te wachten op nog meer warme en zonnige dagen. Aan het eind van de zomer zullen daaruit prachtige koraalrode bessen ontstaan.
Donderdag 13 maart, een prachtige dag om er op uit te trekken.
Ons reisdoel was het Lheebroekerzand, een onderdeel van het Dwingelderveld. In een ven waren de heikikkers hoorbaar bezig met het verleiden van de vrouwtjes. Helaas waren ze onbereikbaar om voor de lens te krijgen. Halverwege de wandeling was het tijd voor een boterham en het lessen van de dorst. Aan de voet van een heuveltje hebben we ons neergezet op een heerlijk geurend bedje van kraaiheide ( Empetrum nigrum ). Nadat het voedsel en het vocht naar binnen waren gewerkt heerlijk uitbuiken in de zon. Nog flink wat foto's gemaakt van de bloeiende kraaiheide en toen was het al weer tijd om de wandeling voort te zetten. Begeleid door een orkest van vele soorten gevederde vrienden bereikten we in de schemer de parkeerplaats en reden naar het eerst verschijnende restaurant ter afsluiting van een prachtdag.
Het is een mooie zondagmorgen. Ondanks de mogelijke drukte van hordes zondagswandelaars, met of zonder kinderen en hond toch maar op pad. Genoeg leuke zaken om te fotograferen, mooie stronken, dode stukken hout, kevers en ander kruipspul achter los zittende schors kortom, te veel om op te noemen. Afstanden worden er ook al niet afgelegd. Voorbijgangers trekken in het voorbijgaan hun schouders op een enkeling komt nieuwsgierig vragen wat we zoal fotograferen en kijkt verbaasd naar een oud elzenkatje van vorig jaar waar hele kleine kelkjes op groeien. Het is het Elzenkatjesmummie-kelkje een heel klein zwammetje. Duizenden zitten er langs de met elzen begroeide zandweg en binnen de kortst mogelijke keren zijn er tientallen op de plaat gezet. O, ja de zondagse naam voor deze kleine kelkjes luidt; Ciboria amentacea. De moeite waard om eens door de knieen te gaan onder elzenbomen.
 |
| Boerencrocus |
Maandagmorgen, het gras is wit en de autoruiten zijn bedekt door fraaie ijsbloemen. De zon is nog verstopt achter het geboomte er is vrijwel geen wind en het ruikt naar fris gewassen linnen. Een morgen vol mooie beloften. Rustig eet ik m'n boterhammetje, kopje koffie er bij en dan de nachtkleding verwisselen voor die van overdag. Langzaam klimt de zon de blauwe hemel in, piept over de bomen en smelt de ijskristalletjes op de krokusjes, die zich daarna wijd openen in de weldadige zonnewarmte. Tijd om met de camera een tochtje door de tuin te maken terwijl de temperatuur stijgt richting de twaalf graden. Een echte lentedag!
 |
| Crocus 'Snowbunting' |
 |
| bovenkant |
Zaterdag op pad met de KNNV afd. Groningen. Vanuit Sauwerd wandelen we door het oude landschap van het Reitdiep. Via Hekkum, Wetsingerzijl en Groot en Klein Wetsinge weer terug door het oude Reitdiep dal. Duidelijk zijn de oude meanders nog waarneembaar nadat in 1661 Het Reitdiep was rechtgetrokken en daarna langs het dorp Garnwerd stroomde. De storm deerde ons niet, het was droog en de zon liet zich met grote regelmaat zien.
Genietend van het fraaie landschap ontdekten we op een stronk in een slootkant mooie exemplaren van de Viltige Judasoor ( Auricularia mesenterica ). Bij een boerderij een eindje verderop lag een dikke boomstam helemaal vol met deze mooie zwammen. Vermoedelijk een iepenstam, een boomsoort waar hij de voorkeur aan geeft, maar ook andere soorten loofhout neemt hij voor lief. Een mooie cultuurhistorische wandeling om in de zomer nog eens over te doen.
 |
| onderkant |
